Fëmijët perfekt nuk dinë gjithmonë të buzëqeshin, as dinë si të jenë të lumtur, por kanë frikë të bëjnë gabime dhe kurrë nuk i përmbushin pritshmëritë shumë të larta të prindërve të tyre. Edukimi i tyre nuk bazohet në liri apo njohje, por në autoritetin e një zëri të ashpër dhe kërkues ndaj tyre.

Sipas Shoqatës Amerikane të Psikologjisë (APA), depresioni tek adoleshentët është tashmë një problem shumë serioz në kohën tonë. Kërkesa e tepërt e prindërve përkthehet lehtësisht në mungesë të vetëvlerësimit, stres dhe shqetësim të madh emocional.

Diçka që duhet të kemi gjithmonë parasysh është se, kërkesat e fëmijëve lënë një gjurmë të pakthyeshme në trurin e të rriturve. Ne kurrë nuk e shohim veten mjaftueshëm të mirë, as nuk jemi mjaftueshëm të përsosur bazuar në idealet e rrënjosura tek ne. Pra, ne duhet ta thyejmë këtë lidhje kufizuese që mbyt aftësinë tonë për të qenë të lumtur.

Fëmijë të përsosur: kur kultura e përpjekjes shkon në ekstrem

Shpesh thuhet se arsimi nuk është mjaft rigoroz, se mësuesit dhe prindërit janë shumë të butë dhe se nxënësit kanë shumë pak tolerancë ndaj zhgënjimit. Megjithatë, kjo nuk është plotësisht e vërtetë. Në përgjithësi, dhe aq më tepër në kohë krize, prindërit kërkojnë “ekselencën” tek fëmijët e tyre.

Nëse një fëmijë merr një 8 në matematikë, ata e shtyjnë atë të marrë një 10. Pasditet e tyre janë të mbushura me mësime jashtëshkollore dhe koha e lirë është e kufizuar në kërkime dhe me më shumë teste. Kjo sjell stres, lodhje dhe dobësi. Ka diçka për të mbajtur parasysh. Ne mund t’i edukojmë fëmijët tanë në kulturën e përpjekjes. Ne mund dhe duhet t’u kërkojmë prej tyre disa gjëra. Për këtë nuk ka dyshim, por çdo gjë ka kufijtë e saj. Ky kufi është të shoqërojë kërkesat tuaja me një diferencë të pakushtëzuar dashurie dhe pranimi.

Burimi: psychologynow.gr

Përgatiti: Fon Ilia, Psikolog Klinik – Holistic Coach

CEO – Institute of Body Language Albania