Çdo marrëdhënie është një provë, një mundësi për të zbuluar pjesë të reja të vetvetes në përpjekjen për të balancuar nevojat dhe dëshirat tona në raport me dikë tjetër.

Përkushtimi dhe përpjekja e përbashkët janë parakusht për ndërtimin e një hapësire të përbashkët, të një gjuhe të përbashkët, përmes së cilës çifti komunikon dhe bashkëjeton. Është një proces i domosdoshëm, i ndërthurur me përpjekje por edhe shpërblime.

Sidoqoftë, jo gjithmonë çon në rezultatin e dëshiruar. Kur pritshmëria për një bazë të përbashkët bëhet më e dhimbshme sesa shpërblyese, shfaqen frika të papranuara dhe ankthet e hershme, duke e bërë edhe më të vështirë largimin nga tjetri. Më pas lind pyetja, kur është koha e duhur për t’u larguar, për të hequr dorë nga mundi, pasi lufta për të ruajtur marrëdhënien është më shumë konsumim sesa perspektivë dhe krijim.

Kur jemi të gatshëm të durojmë, lejojmë dhe justifikojmë mosmarrëveshjet, konfliktet, mohimet dhe zhgënjimet e përsëritura në emër të të qenit ose të qëndruarit me dikë tjetër.

Kur vazhdojmë të verbojmë se sa të kënaqur jemi në një marrëdhënie, duke toleruar mungesën e komunikimit, konvergjencën në dëshirat dhe dëshirat tona, pasi ideja e “të qenit me dikë” është më e fuqishme se ajo që përjetojmë në të vërtetë.

Kur ne i injorojmë ose i heshtim nevojat dhe ndjenjat tona për të mos e ekspozuar veten ndaj frikës nga e panjohura, nga e ndryshme.

Kur lejojmë lehtësimin e përkohshëm, “sigurinë” fiktive të dikujt/ndokujt tjetër, të bëhet një opsion i përhershëm, duke sakrifikuar perspektivën e një marrëdhënieje më të mirë për të mbuluar pasiguritë, hezitimet, ankthet e përkohshme, përmes iluzionin e të qenit me dikë tjetër.

Gjetjet e mësipërme janë të vështira dhe shpesh të dhimbshme. Megjithatë, është edhe më e vështirë t’i shpërfillim ato, duke menduar se duke bërë kështu shmangim detyrimin për të mbajtur qëndrim. Duke i lënë ata meteorikë, ne vazhdimisht e zhvendosim menaxhimin e tyre në një “më vonë” që e shtyjmë gjithnjë e më larg, por ajo aq më shumë afrohet.

Megjithatë, duke shmangur dhënien e përgjigjeve, ne përfundojmë në thelb duke shmangur veten, jetën dhe zgjedhjet tona, pjesën tonë të gëzimit. Lumturia mund të mos jetë e dhënë. Por përpjekja për ta pushtuar duhet të jetë.

Burimi: www.psychologynow.gr

Përgatiti: Fon Ilia, Psikolog Klinik – Holistic Coach

CEO – Institute of Body Language Albania