Janë shkruar kaq shumë romane, poezi, libra dhe janë bërë kaq shumë filma për të… Por në mes të epidemisë së ndarjeve dhe divorceve, a mund të flasim për dashurinë e vërtetë, të përjetshme?

Si ndodh që çiftet që mendonin se ishin perfektë përfundojnë duke mos folur? Si ndodh që frazat si gjeta gjysmën time, u plotësova si grua, nuk e mendoj dot jetën time pa të, të harrohen kaq lehtë?

A është mënyra se si duam e njëjtë për të gjithë?

Modeli i të dashuruarit dhe i të qenit i dashur shkon shumë prapa, tek lloji i lidhjes emocionale që kemi zhvilluar me personat që kujdeseshin për ne, dhe veçanërisht me nënën. Ata që kanë zhvilluar një marrëdhënie të sigurt, të dashur dhe pranuese me nënën e tyre herët në jetë, priren të zhvillojnë marrëdhënie të qëndrueshme romantike në moshë madhore, krijojn besim më lehtë, janë emocionalisht të hapur dhe kërkojnë marrëdhënie afatgjata pa partnerë të shumtë romantikë.

Ata që, përkundrazi, zhvilluan një marrëdhënie më të pasigurt me nënën ose kujdestarët, ndihen të pasigurt në marrëdhëniet e tyre të mëvonshme romantike, shpesh përjetojnë ndjenja zemërimi ose xhelozie, kërkojnë më shpesh siguri, kanë vështirësi në shprehjen e ndjenjave të tyre dhe mund të mos kenë besim të tjerët.

Gjithashtu, mënyra se si ne mësojmë të duam dhe të jemi të dashur mund të jetë e ndryshme për secilin prej nesh. Mësohet në mjedisin familjar të secilit. Për shembull, një tjetër mësoi se për të qenë i dashur duhet të japë diçka dhe kështu i shtoi konceptit të dashurisë idenë e shkëmbimit.

Dikush tjetër mësoi se dashuria është t’u japësh gjithçka atyre që janë pranë teje pa kufi, duke lënë mënjanë nevojat dhe dëshirat e tua. Dikush mund të ketë mësuar të kundërtën, se dashuria është vetëm marrë dhe kërkuar. Kështu, dashuria merr edhe formën e një sjelljeje të mësuar që interpretohet ndryshe në kontekstin në të cilin rriteni.

A mund t’i dua të tjerët nëse nuk e dua veten time?

A kam mësuar të dua veten? Nëse nuk e dua veten, si mund të dua dikë tjetër? Përveç llojit të lidhjes që kemi zhvilluar me njerëzit që kujdeseshin për ne në vitet e para të jetës sonë dhe kuptimit që i dhamë konceptit të dashurisë, një rol të rëndësishëm luan nëse kemi mësuar të duam veten. Ata që dëgjuan fjalë inkurajuese nga prindërit e tu, të treguan se besojnë në ty, të thanë ‘është në rregull, përderisa u mundove’ në një ‘dështim’, mësove të duash dhe të numërosh veten.

Por kur prindërit tuaj ishin kritikë, shumë kërkues ose kishin pritshmëri të mëdha nga ju, ju mësuat të ndiheni më të pasigurt, të mos besoni në veten tuaj ose të keni kërkesa të tepruara ndaj vetes, gjë që ju sjell përballë besimeve dhe qëllimeve joreale në moshë madhore.

A dëshirojnë të gjithë dashurinë e përjetshme?

Është e qartë se jo… Disa kanë mësuar të duan veten dhe janë gati të duan dhe të dashurohen në kërkim të dashurisë së përjetshme. Të tjerë ëndërrojnë dashurinë e përjetshme, por e kanë të vështirë të dashurojnë nga frika se mos lëndohen, ekspozohen ose refuzohen. Disa e takuan gjatë rrugës, por nuk ishin gati ta mbanin ose ta mirëprisnin.

Disa e kanë hedhur poshtë idenë e përkushtimit dhe dashurisë përgjithmonë dhe i kanë dhënë përparësi gjërave të tjera në jetën e tyre. Dhe disa të tjerë kanë zgjedhur lidhje më të përkohshme duke e fokusuar interesin e tyre tek emocionet intensive që dominojnë fillimin e një lidhjeje apo edhe vetëm në pjesën e dashurisë. Çdo zgjedhje është e drejtë e të gjithëve dhe padyshim ka një arsye që çdo zgjedhje të shpreh.

Ëndërroni dashurinë e përjetshme por kini vështirësi?

Nëse dashuria e përjetshme është ëndrra juaj, por keni frikë, shikoni më nga afër pse keni frikë dhe nëse këto frikëra meritojnë të përcaktojnë jetën tuaj. Mjafton të shikoni në të kaluarën tuaj dhe të shihni se si keni mësuar të doni, çfarë do të thotë dashuria për ju, nëse në marrëdhëniet tuaja riprodhoni modelin e prindërve tuaj dhe nëse po, është ajo që dëshironi apo po ju shkakton vështirësi?

Sigurisht, siç do të gjeni, përvojat tuaja të hershme, perceptimet që keni ndërtuar, përcaktojnë përvojat dhe zgjedhjet tuaja të mëvonshme. Por merrni me mend çfarë…! Ju mund të dalloni veten nëse e dëshironi thellësisht dhe punoni në atë drejtim! Nëse e kuptoni mënyrën se si keni mësuar të lidheni në marrëdhëniet tuaja të dashurisë dhe kjo nuk ju shpreh, mund të kërkoni dhe të adoptoni një mënyrë tjetër për të hyrë në një marrëdhënie dashurie.

Për dashurinë e përjetshme…

• Tërheqje natyrore. Ju sigurisht e keni ndjerë atë në adoleshencë dhe më vonë në jetën tuaj – dua të besoj. Është ai ose ajo që do t’ju manipulojë emocionalisht, që do t’ju bëjë të ndjeni ‘diçka’ pa e njohur domosdoshmërisht mirë. Është padyshim një hap i parë në lidhje me zgjedhjen e partnerit tuaj.

• Përmbush disa kritere. Që dikush të vazhdojë dhe për të hyrë në një lidhje dhe aq më tepër një lidhje që mund të rezultojë të jetë një lidhje e përjetshme, duhet të plotësojë disa kritere shumë themelore tuajat, por edhe disa kritere thelbësore për çdo lloj lidhjeje të shëndetshme. Investoni në kriteret e duhura! Këto mund të jenë respektimi i personit tjetër, të kesh komunikim kuptimplotë, butësi, ndershmëri, besim, të kuptuarit e nevojave të tjetrit, të shprehësh mirënjohjen ndaj tjetrit, të dish të kërkosh falje, etj.

• Ju jeni të hapur. Për të përjetuar dashurinë, dhe veçanërisht dashurinë që do të zgjasë përgjithmonë, duhet të jeni të hapur për ta lejuar atë. Në disa raste, ju mund ta keni ruajtur veten aq shumë sa mund të humbisni mundësinë për t’u lidhur me personin tjetër nga frika se mos lëndoheni, për shembull. Çfarëdo eksperience që keni pasur në të kaluarën, çfarëdo marrëdhënieje që kanë pasur me prindërit tuaj, ia vlen t’i jepni vetes mundësinë për të përjetuar diçka të bukur!

• Është një zgjedhje dhe vendim i vetëdijshëm. Dëshira juaj që një marrëdhënie të ketë sukses është një vendim dhe qëndrim i ndërgjegjshëm ndaj jetës. Nëse keni sa më sipër, jeni të vetëdijshëm dhe dëshironi që kjo marrëdhënie të ketë sukses, por edhe të përpiqeni në këtë drejtim, atëherë kjo marrëdhënie do të ketë sukses!

• Është një prioritet në jetën tuaj. Jepini përparësi marrëdhënies dhe vendoseni mbi të gjithë dhe mbi gjithçka! Gjithçka është shumë mirë të kesh synime profesionale, të duash të biesh në sy, por në një marrëdhënie jetësore, të rritesh, e plotëson veten si person dhe e gjen vërtet veten. A vlen kjo për ju?

• Përkushtim reciprok. Së bashku ju partnerët duhet të besoni në funksionimin e kësaj marrëdhënieje. Nëse qëllimi juaj është ta bëni këtë marrëdhënie të zgjasë një jetë, do t’ju duhet të gjeni mënyra për ta ushqyer atë edhe nëse marrëdhënia ‘rritet’ me kalimin e viteve. Një marrëdhënie është si një lule në vazo, ajo ka nevojë për kujdes dhe përkushtim. Ajo ka nevojë për përkëdheljet, fjalët e bukura, argumentet që do t’ju çojnë një hap më tej, koha juaj. Kur ka qenë hera e fundit që ke thënë “Të dua”, kur ke bërë një surprizë të papritur?

• Hiqni dorë nga keqkuptimet. Hidhni tutje idenë e marrëdhënies së përsosur ose partnerit të përsosur. Dashuritë e përhershme dhe lidhjet e gjata nuk janë çiftet perfekte që shihni zakonisht në rrjetet sociale!! Askush nuk mund të jetë i përsosur, sepse as ju nuk jeni. Mos prisni të ndryshoni partnerin tuaj. Nëse dikush dëshiron të ndryshojë ose përmirësojë diçka në vetvete, do ta bëjë vetë, nga motivimi i brendshëm dhe jo sepse i thoni ju.

• Kujdes nga intimiteti. Intimiteti është një përparim i natyrshëm i marrëdhënies. Për disa shënon edhe fundin e lidhjes, për të tjerë shfaqjen e vështirësive të para. Është faza ku jemi thirrur të investojmë në cilësi dhe vlera më thelbësore brenda marrëdhënies. Kur ndodh intimiteti, ne gjithashtu futemi në role që janë të njohura për ne. Mendoni se çfarë rolesh do të luani?

• Dhe në këtë mënyrë mund të themi, po! Ka dashuri të përjetshme! Te çdo gjë e bukur në jetë duhet besuar për ta gjetur dhe mbi të gjitha për ta mbajtur…! Dhe siç tha Aristoteli, – dashuria është një shpirt që banon në dy trupa.

Burimi: http://www.psychologynow.gr
Përgatiti: Fon Ilia, Psikolog Klinik – Holistic Coach
CEO – Institute of Body Language Albania