Jemi në rregull nëse ndahemi, të lëndohemi dhe të biem jashtë në pretendimet tona fillestare që ishin të mbingarkuar me entuziazëm dhe emocione pozitive. Dashuria do të gjejë rrugën e saj të rrjedhë përsëri.

Shumë njerëz kalojnë ose kanë kaluar një ndarje herë pas here me tjetrin/partnerin/personin tonë të rëndësishëm që kemi zgjedhur në jetën tonë. Dhe ndërsa pjesa më e madhe e asaj që mund të thuhet për një ndarje është thellësisht shumë subjektive, pasi nga njëra anë ka specifikë ekstreme në njësi dhe në shtrirje në krijimin e një dysheje dhe nga ana tjetër sepse shoqëria hapësinore-kohore dhe emocionale e një çifti në të kaluarën, të tashmen dhe kohën e ardhshme është gjithmonë shumë private dhe e veçantë, nuk është e pamundur apo e pamundur të arrihen pyetjet e përjetuara nga shumica si të zakonshme me një ndarje dhe priren të preokupojnë palët e një marrëdhënieje të mëparshme edhe për një periudhë të konsiderueshme kohore pas përfundimit të saj.

Para së gjithash, në varësi të individëve dhe reflekseve të tyre siç janë formuar nga përvojat e mëparshme – edhe nëse këto e kanë bazën e tyre në fëmijëri, se si dikush për shembull mund të përjetojë dhe t’i përgjigjet një humbjeje reale ose simbolike – gjatë një ndarjeje, zgjidhen disa sjellje “mbijetese”.

Nuk duhet të harrojmë se ndarja është, në çdo rast dhe sido që të jetë natyra e saj, një periudhë stresuese e madhe për personin, si në planin thjesht praktik, pasi ka një ndryshim shumë të madh në rutinën dhe jetën e tij të përditshme ku personi tjetër nuk përfshihet më në të, por edhe në një nivel thjesht ekzistencial dhe emocional, ku personi i vetëm thirret t’i përgjigjet një seri pyetjesh pa pasur aftësinë për të komunikuar dhe diskutuar shpesh me palën tjetër.

Për ta bërë të qëndrueshme të gjithë këtë, siç jetojmë pas një ndarjeje, një humbje kaq reale, por në të njëjtën kohë simbolike, ne, secili individualisht zgjedhim një model sjelljesh duke hapur “kutinë e ndihmës së parë” që kemi bërë për vete në situata të ngjashme në të kaluarën ose që në çdo rast kemi parë punë ose na duket se do të funksionojë me efektivitet këtë herë. Qëllimi i kësaj kutie është të lehtësojë dhimbjen.

Pasi, në fund të fundit, për të funksionuar gjithmonë krijohet një çantë e ndihmës së parë, e cila zakonisht përmban fasho, garzë, alkool ose betadinë, por në asnjë rast një shtrat kirurgjikal apo një bisturi.

Kështu, edhe në reagimet tona të menjëhershme pas një ndarjeje, ne nuk mund t’i “shërojmë” apo shërojmë plagët tona më të thella, si dhe rëndësinë e rëndë emocionale që ato mund të kenë për ne, përveçse t’i harrojmë ato për njëfarë kohe, duke vlerësuar në mënyrë konjitive nëse do të na ndihmojë mbijetesën tonë apo nëse do të jetë e kushtueshme për ne të vajtojmë, por edhe me çfarë intensiteti do të përjetohet kjo zi e përditshme.

Çfarë mund të thotë një ndarje për një person është përsëri një moment shumë i veçantë dhe personal. Dikush, për shembull, që mund të ketë qenë fëmijë i prindërve të divorcuar dhe ka përjetuar një “humbje” të vazhdueshme të njërit prind, mund të verifikojë brenda vetes me çdo ndarje mendimet thelbësore të një fëmije që është “fajës” për divorcin e prindërve të tij dhe të ringjallë një faj apo një besim edhe më të thellë, se meqë nuk kam parë dashuri, si do ta rregulloj?

Përkundrazi, dikush që nuk ka frikë nga humbja simbolike e një partneri, mund ta racionalizojë thatë vendimin e tij në një ndarje, duke e konsideruar atë si strategjikisht më funksionalin për të dyja palët dhe duke arritur në supozime pothuajse filozofike të tipit: OK, nuk do të kishim menduar të ishim bashkë, nëse do të ishim, gjërat do të kishin dalë ndryshe.

Megjithatë, ne e kuptojmë pas përdorimit të këtyre dy shembujve të rastësishëm, se personi i parë do të përjetojë një stres shumë intensiv dhe ndoshta do të jetë në përjetimin e shumë emocioneve të dhimbjes dhe trishtimit, ndërsa personi i dytë do të jetë në një ekuilibër pa shumë shpërthime dhe shpërthime. Nuk ka rrugë të drejtë dhe të gabuar. Ekziston vetëm miratimi i menaxhimit të një ndarjeje në një mënyrë që është e njohur për të gjithë dhe në fund i ndihmon ata të funksionojnë më mirë.

Gjithashtu, një pjesë tjetër e rëndësishme e menaxhimit të një ndarjeje është ajo që është në rrezik. Kjo do të thotë, nëse është një ndarje – divorc, në këtë rast mund të ketë edhe një fëmijë në mes ose disa detyrime të përbashkëta – interes të jetës së përbashkët të çiftit, nëse është një marrëdhënie shumë e shkurtër që megjithatë mbart fort peshën e një dështimi që nuk mund të vazhdonte, ose nëse ishte një marrëdhënie më e gjatë me shumë vizione për të ardhmen që u ndërpre përsëri para se të realizoheshin shumë ëndrra të tij të përbashkëta. çift.

Sido që të jetë, askush nuk ka të drejtë të peshojë se çfarë mund të thotë një humbje e tillë për të gjithë. Qoftë një lidhje një mujore apo një martesë dhjetëvjeçare. Dhe kjo sepse, ajo që motivon psikikën e çdo personi dhe sa e dhimbshme është për të, është një çështje shumë personale.

Në fund të fundit, çdo ndarje nuk është gjë tjetër veçse një proces që ose duhet të ndjekë 5 etapat e zisë së Kubler-Ross për t’u përfunduar, ose të mos shkojë me asnjë fazë dhe thjesht të “sanizojë” një moment kur nuk do ta presim. Emëruesi i përbashkët i çdo ndarjeje, përtej vështirësive intensive të përjetimit të një realiteti që kalon nga “së bashku” në “pa”, janë pyetjet që lindin.

Cilado mënyrë që të gjithë mund të kenë zgjedhur për të menaxhuar ndarjen e tyre, nga dalja dhe pirja dhe kënaqja në qëndrimin e një nate deri te mbyllja nën batanije dhe të mos duan të shohin askënd për një muaj, herët a vonë ata do të përballen me pyetje që do t’i kushtojnë qetësinë e tyre dhe sigurisht që do të mjaftojnë për të nxitur momente emocionale intensive mes ish-çiftit.

Pyetje të tilla janë: Ku gabova? Por si mund të kishte shkuar ende dhe keq? A isha plotësisht i çuditshëm se nuk i pashë shenjat? Pse po provoja diçka që kishte një fund të paracaktuar? Pse po ziheshim ndërsa ishim në moçal? A ishte e gjitha një gënjeshtër? Ku shkon dashuria kur ndahemi?

Dashuria, kur ndahemi, nuk shkon askund. Për shkak se dashuria është si energjia, në fund të fundit është një formë energjie në vetvete që për sa kohë që jemi gjallë, ne do ta transferojmë atë në mënyrë të përsosur me të njëjtën lehtësi siç transferojmë dioksidin e karbonit në ajër me çdo nxjerrje. Energjia nuk humbet. Thjesht zhvendoset. Kështu është edhe dashuria. Nuk ka humbur. Thjesht zhvendoset.

Që ne ishim në gjendje për një moment në jetën tonë të duam dhe/ose të na duan, të japim edhe nëse nuk kemi marrë, ose të marrim shumë më tepër nga sa kemi dhënë, mund të jetë vetëm një mësim ekzistencial për veten dhe planet tona të ardhshme.

Dashuria nuk mund të “jetohet”, të harrohet apo të “çrrënjoset” dhe nuk ka gabim më të madh, qoftë si këshillë miqësore apo në kuadër të ndonjë psikoterapie, sesa të “detyrosh” apo të detyrosh dikë të harrojë, të shajë dhe të marrë një vendim. – Gjërat që miqtë dhe të afërmit tanë i bëjnë pothuajse gjithmonë me motivimin e tyre të mirë për të na ndihmuar-. Mirëpo, kushdo që e provon kështu, me saktësi matematikore nuk do ta kapërcejë menjëherë, ose edhe nëse në dukje është kështu, “mungesa” do t’i shfaqet shumë më vonë.

Prandaj, për çdo ndarje, nuk ka pranim më të mirë se dashuria të mos humbasë. Dashuria është këtu, dashuria u dha dhe u mor. Dashuria u përjetua dhe do të përjetohet përsëri. Mënyra e vetme për të marrë lehtësim nga një kohë kaq shumë stresuese është t’i lëmë emocionet tona të rrjedhin lirshëm pa e kufizuar atë. Mund t’i vendosim një garzë nëse shohim se do të na rrjedh gjak deri në vdekje, por nuk mund të kërkojmë nga vetja që të harrojmë se jemi lënduar.

Nuk ka pranim më ngushëllues se ky. Më ngushëlluese sesa të pranosh se të gjithë njerëzit kanë të drejtë të gabojnë. Në sjelljen e gabuar, në ndjenjën e gabuar, në peshimin e gabuar. Në “verbërinë” e dashurisë së gabuar. Në “të metën e dashurisë ndaj njerëzve të gabuar”.

Puna është se kjo është në rregull. Është në rregull të ndahemi, të lëndohemi dhe të biem jashtë në pretendimet tona fillestare që ishin të mbingarkuar me emocione dhe emocione pozitive. Dhe sado e vështirë të jetë rruga e “pa” nga “me”, e unitetit nga dualiteti, në fund të fundit një gjë ka rëndësi. Sa dashuria do të gjejë rrugën e saj të rrjedhë përsëri.

Ose dikujt tjetër, ose vetes – ne e dimë këtë me siguri më të madhe. Sepse si energjia, ashtu ka mësuar të bëjë, duke iu bindur një ligji integral të mbijetesës. E mos shterjes së saj.

Burimi: psychologynoë.gr
Përgatiti: Fon Ilia, Psikolog Klinik – Holistic Coach
CEO – Institute of Body Language Albania