Dilni nga faji i fëmijërisë dhe vendosni kufijtë tuaj si i rritur.

Ka shumë njerëz të ndryshëm që mund të luajnë një rol të rëndësishëm në jetën tonë, si vëllezërit e motrat, bashkëshortët, xhaxhallarët dhe miqtë tanë. Por asnjë nga këto role nuk ngjan me atë të prindërve tanë.

Njerëzit që na sollën në këtë botë janë të veçantë për ne dhe gëzojnë disa privilegje shumë të veçanta në marrëdhënien tonë që ndoshta nuk do t’ia jepnim askujt tjetër në rrethana të tjera.

Çdo psikolog do t’ju thotë se është jashtëzakonisht e vështirë edhe për të rriturit e fortë dhe të aftë t’u vendosin kufizime prindërve dhe t’i mbajnë ata përgjegjës për disa situata, pavarësisht sa dëm mund t’i bëjnë prindërit jetës së rritur të fëmijëve të tyre.

Në shumë mënyra, mbajtja e prindërve tanë përgjegjës është një nga gjërat më të vështira për të bërë për ne qeniet njerëzore. Biologjia jonë, së bashku me mesazhet që marrim çdo ditë nga shoqëria, e bëjnë të pamundur që ne të mos ndjekim mesazhin e fuqishëm: që ne duhet t’i duam prindërit tanë, t’i respektojmë ata dhe t’u japim atyre autoritet në jetën tonë, pavarësisht se çfarë bëhet.

Psikologët shohin në seancat e tyre shumë njerëz të fortë dhe të mrekullueshëm që lejojnë prindërit e tyre t’i lëndojnë vazhdimisht emocionalisht dhe ndonjëherë edhe fizikisht. Shumë njerëz gjithashtu vendosin nevojat dhe dëshirat e prindërve të tyre mbi nevojat e tyre, duke e bërë të vështirë për ta të njohin të tyret.

Pozicioni se “ne jemi prindërit tuaj” është fiksuar fjalë për fjalë në mendjet tona.

Lidhja e thellë e nxitur nga “bërja” e prindërve dhe edukimit tonë, pavarësisht nga cilësia e kësaj edukimi, na mbyll në një ndjenjë detyrimi dhe përgjegjësie të thellë ndaj këtyre dy njerëzve për jetën.

Të kesh lidhje të fortë me prindërit në trurin tonë është, natyrisht, një funksion i evolucionit. Ashtu si truri i prindërve është i programuar për t’u kujdesur për fëmijët e tyre, truri i fëmijëve është i programuar në mënyrë të ngjashme për të respektuar dhe ndjekur këshillat e prindërve të tyre. Kur mendoni për këtë, ky “programim” është pjesë e natyrës pasi kontribuon në mbijetesën e specieve tona. Fatkeqësisht, mund të ketë edhe efekt të kundërt tek shumë njerëz që nuk e meritojnë.

Kur kjo ndodh, mekanizmi i natyrës që synon të na ndihmojë të mbijetojmë fizikisht si specie, përfundon duke na penguar të lulëzojmë emocionalisht si individë.

Është një kurth faji dhe zhgënjimi në marrëdhënien tonë me prindërit tanë. Ne përfundojmë duke u kapur me një shpresë të thellë se prindërit tanë përfundimisht do të na japin atë që kemi nevojë (jo sepse jemi të dobët, por sepse jemi njerëz dhe kjo nevojë është programuar në trurin tonë) dhe përjetojmë zhgënjim të vazhdueshëm kur ata dështojnë të na japin atë që kemi nevojë.

Neglizhenca emocionale e fëmijërisë ndodh kur prindërit tanë nuk arrijnë t’i përgjigjen në mënyrë adekuate emocioneve tona gjatë edukimit tonë.

Njerëzit që luftojnë më shumë me ciklin shpresë/faj/zhgënjim janë ata që u rritën duke u ndjerë të neglizhuar emocionalisht. Meqenëse dështimi i një prindi për t’iu përgjigjur ndjenjave të fëmijës së tyre mund të jetë i vështirë për fëmijën të perceptohet dhe të kujtohet si i rritur, të rriturit e neglizhuar emocionalisht kanë tendencë të fajësojnë vetëm veten e tyre për betejat e tyre si të rritur. Shumë madje i mbrojnë fuqishëm prindërit e tyre.

• Kam pasur një fëmijëri të mrekullueshme.

• Prindërit e mi bënë më të mirën që mundën.

• Prindërit e mi janë njerëz të mrekullueshëm.

• Nuk është faji i prindërve të mi, është faji im. Diçka nuk shkon me mua.

• Por këto pretendime nuk janë në të vërtetë ashtu siç duken.

Në fund të fundit, fëmijëria jonë mund të ketë qenë e mirë në shumë mënyra. Prindërit tanë mund të kenë bërë më të mirën që kanë mundur, bazuar në mënyrën se si i kanë rritur prindërit e tyre. Ata mund të jenë njerëz të mrekullueshëm dhe sigurisht që mund të ketë diçka që nuk shkon me ne tani. Por fakti mbetet se prindërit tanë mund të na kenë zhgënjyer emocionalisht dhe tani jemi të detyruar të luftojmë me ato efekte.

Pavarësisht se sa të mëdhenj janë prindërit tanë dhe sado u munduan ata, por nëse nuk arritën të përputheshin me ndjenjat tona si fëmijë, atëherë ne përfundojmë emocionalisht të “mashtruar”. Një pjesë prej nesh ndihet e padukshme, e panjohur ose e lënë pas dore nga prindërit tanë. Dhe meqenëse prindërit që neglizhojnë emocionalisht fëmijët e tyre janë përgjithësisht të verbër ndaj emocioneve, kjo, për fat të keq, nuk ka gjasa të ndryshojë pa disa përpjekje nga ana jonë.

Shumë prindër që i kanë neglizhuar emocionalisht fëmijët e tyre (jo të gjithë) mund dhe do të përpiqen të ndryshojnë pasi fëmija i rritur t’u kërkojë atyre të ndërmarrin veprime. Shumë lloje të tjerë prindërish do të ndryshojnë në përgjigje të kufijve që ne u vendosim atyre.

Çdo ditë nuk arrijmë të pranojmë që prindërit tanë na kanë dështuar, çdo ditë fajësojmë veten në vend që t’u kërkojmë llogari prindërve tanë, paguajmë një çmim të rëndë në tre mënyra të rëndësishme.

Së pari, ne mbajmë të gjallë shpresën se një ditë prindërit tanë do të shohin dhe përqafojnë ne të vërtetën.

Së dyti, ne minojmë vetëvlerësimin tonë duke e vendosur gabimisht përgjegjësinë dhe

Së treti, ne e dënojmë veten me një jetë që ndihet e padukshme, e panjohur dhe ndoshta e padashur.

Nëse ndonjëri prej jush ka përjetuar abuzim në çfarëdo mënyre nga prindërit e tij, si për shembull nëse keni mbetur vetëm për një kohë të gjatë pa arsye, nëse jeni lënë pas dore ose shtypur emocionalisht (neglizhimi emocional i fëmijës), nëse jeni trajtuar si i huaj, jeni akuzuar gabimisht, braktisur, mbikontrolluar, mashtruar, lënë pa asnjë udhëzim, anashkaluar ose dëmtuar, dijeni se nuk është faji juaj. Në fakt, bazuar në përkufizimin e marrëdhënies prind/fëmijë, nuk është asnjëherë faji i fëmijës.

Sa më shpejt të kuptoni se nuk keni zgjedhur fëmijërinë tuaj dhe se ajo që keni marrë dhe nuk keni marrë ndërsa jeni rritur përcakton atë me të cilën po luftoni sot, aq më shpejt mund të gjeni zgjidhjet për vështirësitë tuaja.

Sa më shpejt të filloni të vendosni kufij për prindërit tuaj dhe ta vendosni veten mbi ta, aq më shpejt do të kuptoni se mund të shëroheni, të rriteni dhe të ndryshoni.

Kur të ndryshoni këndvështrimin tuaj, do të shihni se jeni të lirë nga zinxhirët që ju kanë mbajtur prapa. Do të shihni se jeni në gjendje të merrni kontrollin e jetës tuaj dhe papritmas do të kuptoni se po ecni përpara.

Burimi: blogs.psychcentral.com

Përgatiti: Fon Ilia, Psikolog Klinik – Holistic Coach

CEO – Institute of Body Language Albania