Ndonjëherë ne duhet të bëjmë zgjedhje që do të lëndojnë zemrat tona, por do të shërojnë shpirtrat tanë. Por nëse duke “humbur” dikë, gjejmë qetësinë dhe qetësinë shpirtërore, a kemi humbur vërtet?

Ne jetojmë në një botë ku kemi nevojë për kontakt dhe komunikim njerëzor, prandaj marrëdhëniet që krijojmë me njerëzit e tjerë janë diçka që na shqetëson fort në jetën tonë të përditshme. Është pikërisht mënyra se si ne lidhemi me anëtarët e familjes, me miqtë tanë, me partnerët dhe kolegët, me njerëzit e tjerë rreth nesh që na bën të ndihemi mirë ose keq.

Marrëdhëniet që na pëlqejnë, duam t’i përmirësojmë, t’i ndryshojmë, t’i zhvillojmë, t’i ruajmë apo edhe t’i shkurtojmë. Njerëz dhe sjellje të cilat na mërzitën, na zemëruan, na lënduan, na befasuan nuk i duam. Dhe sidomos gjëra që nuk do të prisnim që dikush t’i thoshte apo t’i bënte.

Shumë herë jemi bërë marrës të sjelljeve dhe veprimeve që nuk i miratojmë dhe i refuzojmë sepse në njëfarë mënyre na shqetësonin dhe na shkaktuan një ndjenjë të pakëndshme. Rrjedhimisht, ne vetë i kemi lënduar të tjerët në një mënyrë të ngjashme, ose edhe në të njëjtën mënyrë siç na ka lënduar dikush.

Marrëdhëniet njerëzore janë si një labirint dhe ne të gjithë pak a shumë mund të kemi reaguar, në rrethana të caktuara, në një mënyrë që nuk do të donim, që nuk na shpreh në të vërtetë, ose që nuk e “njohim” si përfaqësues të karakterit dhe personalitetit tonë. Të gjithë bëjmë gabime.

Çështja është t’i realizoni dhe t’i pranoni ato. Dhe sigurisht të mos i përsërisim. Kërkojmë falje për të mos hequr qafe fajin që mund të ndiejmë më pas ose për të rivendosur imazhin tonë në sytë e dikujt, por sepse e kuptuam gabimin tonë dhe nuk duam ta përsërisim.

Një pjesë e madhe e jetës sonë është e zënë nga marrëdhëniet e dashurisë. Si lidhemi me një partner. Pse na tërheqin njerëzit “e gabuar”, pse nuk gjejmë atë që kërkojmë, çfarë gabimesh bëjmë në mënyrën se si zgjedhim dikë, pse marrëdhëniet “gjithmonë” kanë të njëjtin fund…

Besimi, siguria, vetëvlerësimi dhe komunikimi luajnë një rol të rëndësishëm në mënyrën se si ne lidhemi me të tjerët. Të njohim para së gjithash veten, kush jemi, kufijtë tanë, çfarë duam dhe çfarë meritojmë. Si dhe çfarë nuk duam dhe çfarë nuk tolerojmë.

Nëse besoni se nuk jeni vërtet të denjë si person, ka më shumë gjasa që të tërhiqni edhe njerëz që do të konfirmojnë atë që besoni për veten tuaj. Po kështu, do të keni më shumë gjasa të bëni “kompromis” me njerëzit dhe situatat, sepse mund të mendoni se nuk meritoni më mirë ose sepse nuk dëshironi të jeni vetëm.

Por çështja nuk është të lidhemi me dikë që të ndihemi më pak të vetmuar, por sepse ai që kemi zgjedhur të na shoqërojë mbulon nevojat dhe pritshmëritë bazë që kemi për këtë pjesë të jetës sonë. Më mirë të jesh vetëm sesa të jesh në një marrëdhënie që të bën të ndihesh i vetmuar. Dhe është më mirë të mos kesh njeri, sesa të kesh “pak” nga dikush.

Ju meritoni më shumë se sa biseda, fjalë dhe premtime të nxituara, pa veprime apo thërrime të kohës dhe vëmendjes së dikujt. Ai që me të vërtetë dëshiron, kujdeset dhe interesohet, dhe nuk e thotë vetëm për hir të fjalës, por që gjen kohë për njeriun e tij. Ai gjen kohë, vendos prioritetet e dhe rregullon jetën e tij në mënyrë të tillë që të tregojë në praktikë atë që ndjen, për aq kohë sa e ka mendjen. Kjo është arsyeja pse veprimet janë më të rëndësishme se fjalët.

Përpjekja që të gjithë do të bëjnë në marrëdhënien e tyre pasqyrojnë gjithashtu interesin e tyre për të. Njerëzit shpesh thonë “Unë nuk dua të të humbas”, por ata mund të mos bëjnë asgjë për t’ju mbajtur. Veprimet flasin më shumë se fjalët. Dhe kështu i matim njerëzit. Jo nga ajo që thanë, por nga ajo që në fund të fundit bënë ose nuk bënë. Kur dikush ju thotë se kujdeset për ju, shikoni se çfarë bëjnë, jo çfarë thonë. Ekziston një ndryshim midis dikujt që “ju do” dhe dikujt që do të bëjë gjithçka që duhet për t’ju mbajtur.

Ndershmëria, drejtësia dhe mënyra se si i komunikojmë ndjenjat dhe nevojat janë një pjesë e rëndësishme e marrëdhënieve. Në një marrëdhënie ku nuk ka ndershmëri, integritet, respekt ndaj vetes dhe tjetrit për atë që jemi dhe çfarë duam, themelet janë të lëkundura. Nëse në një moment në marrëdhënie ndryshojnë nevojat dhe dëshirat tuaja ose mendoni se diçka nuk ju mbulon, njoftoni tjetrin.

Kur gënjeshtrat nisin mes dy personave, zakonisht me pretekste si nuk di si ta them… ai nuk do ta kuptoje… nuk dua ta lëndoj… nuk dua ta humbas atë…, marrëdhënia në mënyrë të pashmangshme prishet, ngadalë ose shpejt. Ndoshta në realitet dikush do edhe byrekun të plotë edhe qenin engopur dhe pjesa tjetër janë justifikime për frikacakët.

Kur futesh në procesin e talljes me tjetrin, duke shmangur të vërtetën, realitetin, pasojat e veprimeve dhe zgjedhjeve të tua, ja ku e humbet lojën. Herët a vonë e vërteta del në shesh. Dhe zakonisht gjërat përkeqësohen. Sepse e vërteta shpesh mund të lëndojë të tjerët, veçanërisht nëse përfshin fundin e një marrëdhënieje, por gënjeshtra dhe talljet lëndojnë më shumë.

Ndershmëria do të vlerësohet nëse asgjë tjetër. Një gënjeshtar është një frikacak. Ndershmëria nënkupton ndërgjegje, guxim dhe përgjegjësi. Me një gënjeshtër anuloni gjithçka. Marrëdhënia juaj, imazhi juaj ndaj personit tjetër, në sytë e të cilit padyshim do të ndaheni dhe sigurisht që e shkatërroni besimin në mënyrë të pariparueshme.

Besimi ndërtohet gradualisht, gur mbi gur dhe shembet brenda sekondave. Dhe nëse humbet, nuk mund të rindërtohet. Është si një gotë xhami. Sapo të bjerë dhe të thyhet, do të jetë përgjithmonë capa xhami të thyer, copat e të cilit u përpoqët t’i bashkoni sërish, por të çarat do të jenë gjithmonë të dukshme dhe gjithmonë aty, sado që nuk dëshironi t’i shihni. Gota nuk do të jetë më i njëjti ashtu siç ishte “më parë”.

Kur jeni në një lidhje, pavarësisht nëse është ndërtuar mbi “dashuri” mes jush apo jo, vetëm kjo nuk mjafton për ta mbajtur marrëdhënien. Nëse je me dikë dhe ka më shumë lot se buzëqeshje, largohu. Nëse ka më shumë zënka dhe tensione sesa kohë të mira, largohuni. Nëse ka më shumë momente që ju lëndoni, që jeni të zhgënjyer, që dyshoni në marrëdhënien tuaj sesa momentet që jeni të lumtur dhe ndiheni të sigurt për marrëdhënien që keni ndërtuar, largohuni.

Kur jeni në një marrëdhënie ku ndjenjat dhe nevojat tuaja nuk trajtohen me vëmendjen dhe kujdesin e duhur, nuk ka kuptim të jeni në atë marrëdhënie. Shumë herë qëndrojmë, durojmë dhe presim që tjetri të ndryshojë, të bëjë atë që nuk ka bërë deri tani, çfarë ka thënë, çfarë ka premtuar etj. Gjëja më e mundshme është të presësh.

Të gjithë mund të zgjedhin të qëndrojnë në një marrëdhënie për një sërë arsyesh. Të jetë në rregull me veten, me faktin se u përpoq dhe nuk u dorëzua në vështirësinë e parë, për kujtimet dhe atë që ka jetuar me partnerin e tij deri tani, sepse ka frikë të jetë vetëm, ka frikë nga ndryshimi. sepse ai kishte investuar emocionalisht në këtë marrëdhënie, sepse e do shumë partnerin dhe sado i lënduar, e ka të vështirë të shohë pas, “pa” tjetrin…etj.

Kërkojmë arsye për të qëndruar, për të luftuar, të mbahemi pas një imazhi që mund të kemi pasur për tjetrin, pas kujtimeve dhe gjërave që i përkasin të shkuarës, pritshmërive që kemi dhe kështu vazhdojmë të lëndohemi.

Dhe sa më shumë të luftojmë për të qëndruar në një marrëdhënie që na lëndon me shpresën e ndryshimit, aq më shumë lëndojmë veten. Dhe këtë e bëjmë përsëri e përsëri, derisa të pranojmë realitetin dhe të kuptojmë se nuk kemi zgjidhje tjetër veçse të luftojmë për të shpëtuar nga ajo që po përjetojmë. Ndonjëherë mbajtja pas diçkaje na bën më shumë dëm sesa “çlirimi” i saj, duke e lënë të shkojë.

Nga frika e humbjes së dikujt tjetër, ne rrezikojmë të humbasim veten. Dhe kjo është më e keqja. Ndonjëherë ne duhet të bëjmë zgjedhje që do të lëndojnë zemrat tona, por do të shërojnë shpirtrat tanë. Por nëse duke “humbur” dikë, gjejmë qetësinë dhe qetësinë shpirtërore, a kemi humbur vërtet?

Burimi: psychologynow.gr

Përgatiti: Fon Ilia, Psikolog Klinik – Holistic Coach

CEO – Institute of Body Language Albania