Ndoshta gjëja e parë që duhet të ecim përpara në jetën tonë pas një situate të vështirë ku jemi lënduar është para së gjithash të falim veten.

Edhe nëse nuk jemi në të vërtetë “fajtor” për diçka, thellë brenda vetes ndoshta ndihemi kështu. Edhe nëse sjellja e dikujt tjetër na ka lënduar sepse na ka gënjyer, tradhtuar, tallur, mashtruar, përfituar nga ne në një farë mënyre, ne duhet ta falim edhe veten tonë.

Ne duhet ta falim atë pjesë të vetes që fajësojmë dhe të ndëshkojmë për të gjitha të këqijat që pasuan. Ne duhet të falim atë pjesë të vetes që e konsiderojmë përgjegjëse për lëndimin tonë. Kush i besoi në radhë të parë këtij njeriu, i cili mbeti “i lirë” në dorën e dikujt, duke i dhënë aftësinë për të na lënduar.

Besimi. Ne i besojmë dikujt dhe herët a vonë lëndohemi. Ndoshta ishte me qëllim, ndoshta jo. Ndoshta këta njerëz synonin të na lëndonin, ndoshta jo. Nuk ka rendësi. Rezultati mbetet i njëjtë. Ne ishim të lënduar. Nuk ka shumë rëndësi se çfarë themi, çfarë duam apo çfarë premtojmë të bëjmë.

Ajo që ne bëjmë në fund të fundit ka rëndësi. Ose çfarë nuk bëjmë. Njerëzit shpesh lëndohen jo vetëm nga fjalët dhe veprimet e dikujt, por edhe nga “mosveprimi” i tjetrit. Nga gjithçka do të donim të bënte tjetri dhe ai nuk e bëri. “Pritjet”. Pavarësisht se si janë krijuar, ato bëjnë dëmin e tyre.

Falja është komplekse dhe e thjeshtë në të njëjtën kohë. Kur kërkoni falje, do të thotë se e keni kuptuar gabimin në sjelljen tuaj dhe ndikimin që ka pasur tek dikush tjetër dhe në një farë mënyre angazhoheni që të mos e bëni më. Përndryshe falja nuk ka vlerë. Të kërkosh falje pa ndryshim të vërtetë të sjelljes është vetëm një formë e manipulimit të të tjerëve. Ose një përpjekje për të “lehtësuar” ndërgjegjen tuaj, nëse keni një të tillë.

Disa plagë kërkojnë kohë për t’u shëruar. Disa nuk shërohen kurrë plotësisht. Disa lënë gjurmë, si një kujtesë për dhimbjen tuaj, në mënyrë që të mos lëndoheni më në të ardhmen. Por fillimisht duhet të pranoni se jeni lënduar dhe më pas duhet të kujdeseni për plagën tuaj. Falja nuk është njësoj si të harrosh. Të falësh nuk do të thotë domosdoshmërisht të harroj ose të besoj përsëri personin që më lëndoi.

Mund të falësh dhe të ecësh përpara dhe të mos merresh më kurrë me këtë person. Kur falni, ju çlironi dhimbjen që ju shkaktuan. Ju e çlironi veten nga lëndimi emocional. Ju i lini të gjitha shqetësimet që po vuani ose vështirësitë me të cilat ju është dashur të përballeni. Ju mbani mësimet e nxjerra nga ky proces. Ajo që mësuat duke u ngjitur nga fundi, ju ra përsëri në majë.

E lini pas gjithë dramën e panevojshme dhe ktheni faqen. Ky nuk është fundi i historisë suaj. Është fundi i atyre njerëzve në librin tuaj. Një kapitull i ri do të hapet. Dhe përmes dobësisë suaj më të madhe, ju do të zbuloni forcën tuaj më të madhe. Qëndrueshmërinë.

Ju nuk mund të dëgjoni kurrë faljen që prisni ose shpjegimin që mendoni se e meritoni. Dhe ndoshta do të jetë për të mirën tuaj në fund të fundit. Sjellja e dikujt flet për ta, jo për ju. Dhe falja juaj flet për ju, jo për të tjerët. Mënyra se si i trajtojmë njerëzit pasqyron karakterin dhe cilësinë tonë si njerëz, jo të tjerë.

Ndoshta njerëzit që ju lënduan në jetën tuaj nuk e kuptuan kurrë se çfarë bënë, nëse ju lënduan, apo sa shumë ju preku sjellja e tyre. Ose thjesht mund të mos jenë të interesuar të kërkojnë falje dhe të shpjegojnë. Ju nuk keni nevojë të ndaleni në një situatë që ju lëndon dhe ju torturon mendjen ose të kaloni kohë duke menduar se si të hakmerreni për mënyrën se si ju trajtuan. Është njerëzore të kesh mendime të ndryshme që të kalojnë nëpër mendje.

Shumë herë kur lëndohemi, automatikisht mendojmë se si të lëndojmë edhe tjetrin, në mënyrë që ai të shohë se si është dhe “ana jonë”. Por nuk ka paqe të vërtetë në një taktikë të tillë. Ajo ju mban prapa, ju thith energji dhe ju tërheq në shtigje që ju mbajnë në të vërtetë robër në të kaluarën dhe nuk ju lënë të ecni përpara.

Dhe nuk ka kuptim të përpiqesh të lëndosh dikë sepse ai/ajo të ka lënduar ty. Zakonisht ai që lëndon të tjerët me sjelljen e tij, me dashje ose pa dashje, lëndon edhe përbrenda. Në fund të gjithë marrin atë që meritojnë. Sjelljet kthehen. Ashtu siç ju trajtuan, trajtojini.

Në vend që të zemëroheni me ta, ndjeni keqardhje për këta njerëz. Dhe fali për vete, jo për ta. Është gjëja më logjike në botë të ndihesh i zemëruar me personin që të ka lënduar, ashtu siç është më e lehtë ta drejtosh zemërimin drejt një burimi të jashtëm sesa ta përvetësosh atë. Por ka një pjesë tuajën për të cilën jeni të zemëruar gjithashtu.

Nëse nuk do i kishit besuar këtij njeriu në radhë të parë, nuk do të ishe lënduar. Nëse do të vepronit “më me zgjuarsi”, nëse nuk rrezikonit, nëse nuk kishit pritshmëri, shpresa, ëndrra, ndjenja, nëse do të kishit aftësinë magjike për të lexuar mendjet e të tjerëve, nëse do të ishit më dyshues, nëse mundeni. parashikoni të ardhmen dhe e dinit paraprakisht atë që dini tani, nëse… nëse… Dhe ju fajësoni veten për gjëra që nuk mund t’i kishit ditur, hamendësuar ose parashikuar.

Por nuk mund të ndalosh së besuari te njerëzit në mënyrë universale, duke u bërë tepër dyshues dhe duke kërkuar vazhdimisht se si dikush do ta “hedh” ty, duke u përpjekur të kontrollosh të gjithë dhe gjithçka, për të minimizuar mundësinë për t’u lënduar sërish. Humbja e besimit te njerëzit dhe izolimi me tela me gjemba rreth jush nuk ju ndihmon askënd.

Ju nuk mund të kontrolloni ose parashikoni gjithçka. Dhe nuk mund të fajësoni veten për këtë. Ti je njeri. Dhe ndoshta disa gjëra thjesht ndodhin. Edhe nëse na lëndojnë, sigurisht që ne mësojmë diçka përmes tyre. Diçka e mirë, diçka e dobishme për të ardhmen tonë. Mund të na “kushtojë” plagët tona.

Disa plagë mund të kushtojnë më shumë se të tjerat. Por të gjitha plagët tona kanë kuptim. Çdo përvojë që përjetojmë bëhet pjesë e jona. Dhe është bukur kur edhe nga gjërat e vështira dhe të këqija të jetës në fund del diçka e mirë. Pastaj i veshim plagët me krenari, si dekoratat e betejës dhe kujtojmë atë që duhej të mësonim në rrugën e vështirë.

Të gjithë lëndohemi. Dhe nëse jemi ose tepër të kujdesshëm ose krejtësisht të pakujdesshëm. Është e pashmangshme. Mësoni të falni veten. Faleni veten që keni zgjedhur t’i besoni personit të gabuar. Faleni veten që besoni në qëllimet e mira të të tjerëve. Faleni veten që e keni lënë veten të ëndërrojë dhe të ndjejë.

Që u dhatë mundësi njerëzve që nuk i/e meritonin, që lejuat dikë të të afrohej, të të njihte dhe që i dha fuqi të të lëndonte në mënyrën e tij/saj. Falini veten që nuk e keni dëgjuar zemrën tuaj, për injorimin e shenjave paralajmëruese sepse keni zgjedhur të besoni diçka ndryshe. Faleni veten që jeni “naiv”.

Falni veten e cila u përpoq të shihte të mirën tek të tjerët. Kush bëri “gabim”? Ai që qëndronte i pambrojtur. Ose dhe me tej, fale veten, fali gjithmonë dhe tolero me të gjithë të tjerët, por kurrë veten. Fale vete që gjithmonë  vendos të tjerët dhe nevojat e tyre në vend të parë dhe kurrë veten tende.
Faleni veten që jeni njeri i thjeshtë. Me dobësi dhe të meta. Ndoshta nuk ke bërë asgjë të keqe. Ndoshta keni bërë të gjitha gjërat e duhura për njerëzit e gabuar. Mos i humbisni karakteristikat tuaja cilësore dhe personalitetin tuaj për shkak të sjelljes së dikujt tjetër.

Përdorni përvojat tuaja në avantazhin tuaj dhe mësoni se si të “investoni” në njerëzit “e duhur” në të ardhmen. Fale veten dhe vazhdo. Ai është i vetmi person që duhet të falësh në mënyrë që të heqësh dorë nga e kaluara.

Burimi: psychologynow.gr
Përgatiti: Fon Ilia, Psikolog Klinik – Holistic Coach
CEO – Institute of Body Language Albania