Komunikimi i duhur është çelësi i marrëdhënieve të suksesshme njerëzore.

Fol! Ne kemi harruar se si është të shprehemi. Të themi hapur atë që ndjejmë, çfarë na shqetëson, çfarë na mundon, çfarë shqetësohemi vazhdimisht në kokën tonë. Ne nuk flasim, nuk komunikojmë realisht. Zakonisht fshihemi. Ne shmangim të flasim dhe të shprehemi edhe me veten tonë.

Ne preferojmë të bëjmë supozime, të krijojmë skenarë të tërë në kokën tonë, të shqetësohemi duke analizuar situata dhe ngjarje dhe në një pyetje si “çfarë ke?”, “si je?”, “Të ka shqetësuar diçka?”, Përgjigjet do të jenë “asgjë”, “gjithçka është në rregull”, “jo, nuk më interesonte asgjë”. Shpesh këto janë gënjeshtrat e “pafajshme” të jetës sonë së përditshme. Gënjeshtrat që i themi fillimisht vetes dhe më pas të tjerëve.

Është ajo për të cilën shpesh kemi frikë të flasim. Si do të reagojë personi tjetër ndaj asaj që them? Dhe çfarë do të më përgjigjet ai/ajo? Po sikur të keqkuptohet dhe të më luftojmë? Herë të tjera nuk flasim sepse nuk duam të mërzitim dikë ose sepse supozojmë dhe imagjinojmë reagimin e tij ose sepse ne në fakt e dimë se si do t’i pranojnë dhe trajtojnë fjalët tona dhe nuk duam t’i lëndojmë.

Këtë gjë e bëjmë edhe nëse ka bërë një “gabim”. Dhe ne përfundojmë duke lënduar veten duke u përpjekur të “mbrojmë” dikë tjetër, sepse ne mbajmë atë që kemi brenda vetes. Dhe sado që të përpiqemi ta mbysim të gjithë këtë dhe ta lëmë pas vetes, gjithmonë do të mbetet diçka brenda nesh që do të na “hajë” dhe në një moment do të dalë përsëri në plan të parë dhe më e keqja është se do të shprehet me më shumë intensitet seç duhet. Emocionet e ndrydhura, që “varrosen” në vend që të shprehen në vendin dhe kohën e duhur, në mënyrën përkatëse, shpërthejnë në një moment me vrull më të madh.

Një situatë e tillë, trishtimi apo zemërim latent, etj., nuk është e denjë për askënd. Është e padrejtë si ndaj vetes ashtu edhe ndaj të tjerëve, sepse nuk jemi të ndershëm. Nëse diçka ka ndodhur ose është thënë që na ka mërzitur, mërzitur, ofenduar ose acaruar në një farë mënyre, ne i detyrohemi vetes para së gjithash t’ia shpalosim atë personit të përfshirë drejtpërdrejt në rrethanat e duhura (d.m.th. në vendin dhe kohën e duhur, në mënyrën e duhur, pa tensione, biseda të panevojshme dhe aktrim të situatës).

Personi tjetër nuk mund të lexojë mendjen tonë, të gjejë nëse diçka na shqetësoi me sjelljen e tij dhe çfarë mund të jetë. Dhe nëse nuk e shprehni qartë atë që ju shqetësoi, qoftë me fjalë apo ,e veprime, ka më shumë gjasa që diçka e ngjashme të përsëritet. Dhe sa më gjatë ta lini të përsëritet, aq më e vështirë do të jetë të gjeni guximin ose ngushëllimin për ta thënë më vonë.

Dhe aq më shumë tensioni do të grumbullohet brenda jush, derisa nuk mund të duroni më dhe shpërthimi do të ndodhë. Kështu vijnë shpërthimet dhe grindjet e forta në marrëdhëniet njerëzore në përgjithësi, qofshin ato romantike apo miqësore, familjare, profesionale etj. Dhe tjetri befas do të marrë një sulm “të pajustifikuar” nga hiçi, sepse pa reaguar apo shprehur në raste të ngjashme, ai ju sheh duke reaguar fort sepse mbani brenda jush një tension të akumuluar që shpërthen.

Pra, tjetri do të futet në një pozicion mbrojtës për sulmin që do të marrë nga sjellja juaj, të cilën do ta ketë të vështirë ta kuptojë dhe në fund do të humbisni të drejtën tuaj, sepse nuk keni folur kur duhet…

Shpesh themi “i jepni vend zemërimit”. Por zemërimi, është si kashta, ndizet lehtë. Sa më shumë t’i jepni ajwr, aq më shumë rritet. Është mirë qw tw parshikojmw flakwt sa më herët, para se shkëndija të bëhet zjarr. Kjo nuk do të thotë se duhet të jemi reagues ndaj çdo gjëje dhe të mos ta bwjmw “qimen tra”. Është mirë të jemi në gjendje të peshojmë situatat dhe personat e përfshirë në to, në mënyrë që të mund të mbrojmë veten dhe marrëdhënien tonë me tjetrin.

Edhe tjetri duhet të jetë gati nëse dëgjon atë që ne duhet t’i themi dhe padiskutim jo të gjithë njerëzit janë të njëjtë për t’u shprehur në të njëjtën mënyrë për të gjithë. Disa janë më të ndjeshëm, disa më nervozë. Ndonjëherë, ne dhe ata të dy duhet të marrim kohën tonë për t’u qetësuar, në mënyrë që të mos thuhen gjëra të nxehta për të cilat më vonë do të pendohemi. Kjo është arsyeja pse momenti që zgjidhni të flisni me dikë është shumë i rëndësishëm, si dhe sa i gatshëm dhe llafazan është “pala tjetër”.

Përpjekjet tona mund të mos jenë gjithmonë të suksesshme dhe mund të mos sjellin rezultatin e dëshiruar. Por të paktën do ta dimë se jemi përpjekur, që kemi bërë të pamundurën për të zgjidhur/zgjidhur një problem, një keqkuptim, një situatë të pakëndshme etj. Nga atje, nëse problemi vazhdon, ju peshoni opsionet tuaja. Cilat janë përfitimet dhe kostot e situatës dhe marrëdhënies suaj me një person të tillë, në varësi të rëndësisë së këtij personi ai për ty.

Nëse nuk mund ta pranoni dhe duroni një situatë ashtu siç është, për çfarëdo arsye që janë të rëndësishme për ju dhe shëndetin dhe mirëqenien tuaj psikosomatike, atëherë largohuni, distancohuni sa më shumë nga situata ose njerëzit që mund t’ju lëndojnë në një farë mënyre ose thjesht nuk  “merrem” më… Por do ta kuptosh që nuk ke qëndruar/ikur diku pa mundim, sepse nuk fole. Sepse hezitove ose kishe frikë dhe nuk guxove.

Komunikimi i duhur është çelësi i marrëdhënieve të suksesshme njerëzore. Dhe marrëdhëniet e suksesshme ndërpersonale kanë tensionet e tyre, por mënyra në të cilën të dyja palët do të përballojnë një “situatë kritike” është sekreti për të mos pasur ndonjë këputje të pariparueshme në marrëdhënie.

Burimi: psychologynow.gr
Përgatiti: Fon Ilia, Psikolog Klinik – Holistic Coach
CEO – Institute of Body Language Albania