Jam i sigurt që në një moment të jetës tënde ke përjetuar një dhimbje fizike si kjo në mënyrë të paqartë ose ndonjë dhimbje që kishe tashmë, filloi të intensifikohej. Gjithashtu, jam i sigurt që keni marrë çdo specialitet mjekësor atje për të parë se çfarë shfaqi trupi juaj.

Fatkeqësisht ose për fat të mirë për ju, asnjë mjek nuk ka mundur të gjejë një shkak organik për këtë simptomë të tmerrshme që ju i kini treguar. “Fatkeqësisht” sepse keni menduar se ka një shkak dhe kur dëgjoni se nuk ka një shkak organik, krijon ankth se çfarë mund të jetë. “Për fat” sepse nuk keni një problem mjekësor.

Dhe më në fund dëgjon të gjithë mjekët që thonë “është psikologjike”, dhe pyet veten se si mundet pasi kam dhimbje. Më dhemb trupi. E ndjej. Nuk mund të jetë psikologjike. Nuk kam ankth. Unë jam mire. Kjo nuk është e mundur.

Dhe unë do të vij t’ju them se megjithatë, është e mundur.

Së pari, do të doja të bëja një dallim midis simptomave psikosomatike dhe somatizimit pasi po flasim për dy gjëra të ndryshme.

Kur flasim për simptoma psikosomatike i referohemi një simptome, një gjendjeje patologjike (p.sh. dhimbje), e cila rëndohet nga faktorë psikologjikë. Për shembull, kur kemi një ndjeshmëri të përgjithshme në bel, kur psikologjikisht nuk jemi mirë, jemi të stresuar, nuk shprehemi, jemi të stresuar, jemi të mërzitur, kjo mund të shkaktojë dhimbje në zonën tashmë të ndjeshme. Në këtë rast themi se dhimbja është psikosomatike sepse tashmë kishte dhimbje por jo aq intensive.

Dhe cili është ndryshimi me somatizimin?

Somatizimi, megjithatë, është pak më ndryshe. Në këtë rast ne nuk kemi asnjë dhimbje, asnjë shqetësim paraprakisht dhe kjo shfaqet kur përjetojmë një shqetësim të fortë emocional.

Me fjalë të tjera, emocionet e forta dhe të pakëndshme që përjetojmë kanalizohen përmes shqetësimeve fizike (p.sh. në një periudhë zie mund të përjetojmë dhimbje në pjesë të ndryshme të trupit, alergji, puçrra të cilat janë për shkak të gjendjes së fortë emocionale në të cilën ndodhemi dhe në asnjë rast nuk ka problem organik).

“Trupi ynë po bën revolucionin e tij dhe mediumi që përdor për të protestuar është gjuha e sëmundjes. Një gjuhë që nuk do ta kuptojmë kurrë derisa të dimë se po mohojmë ndjenjat tona të vërteta” (Alice Miller: The Body Never Lies)

Sigurisht që kemi edhe reagime konvertimi. Çfarë janë këto? Këto shfaqen në raste pak më “ekstreme” dhe nuk janë aq të zakonshme. Është, pra, një grup simptomash si: humbja e shikimit (verbëri), të folurit (afonia) ose dëgjimi (shurdhimi) dhe forma të ndryshme të paralizës së muskujve.

Reagimet e konvertimit mendohet të jenë përgjigje të hershme ndaj konfliktit emocional dhe kanë kuptim në atë që qëllimi i tyre është zgjidhja e konfliktit. Më thjesht, konfliktet tona të brendshme kur janë intensive mund të dalin në sipërfaqe me simptomat e mësipërme.

Prandaj, vërejmë se “sëmundja” që shfaqim është shprehje e nevojave tona emocionale. Gjithçka për të cilën shmangëm emërtimin, përballjen, dhe vjen so bisedë dhe na sfidon me trupin tonë duke na thënë “shiko, nuk do të më ikësh kaq lehtë”.

Është zbuluar se prejardhja jonë kulturore, edukimi ynë, zakonet tona të përditshme dhe madje edhe personaliteti ynë mund ta kthejnë sëmundjen në një prizë përmes së cilës kanalizohet shqetësimi psikologjik.

Pse disa njerëz shfaqin simptoma psikosomatike dhe disa jo?

Çdo person është unik dhe zhvillon strategjitë e veta për t’iu përgjigjur situatave të vështira. Megjithatë, ne kemi kryesisht dy stile të trajtimit të situatave stresuese. Çdo person priret të adoptojë njërën nga të dyja sipas shumë faktorëve si personaliteti, edukimi, etj.

Nga njëra anë, pra, kemi përballimin aktiv. Personi që ka një stil përballimi aktiv është në kontakt me botën e tij të brendshme. Ai nuk anashkalon atë që ndjen. Ai i vështron drejtperdrejtë në “sy” . I emërton dhe i përqafon.

Ai pranon se ndihet i shqetësuar, i zemëruar, i trishtuar etj. dhe flet për to para njerëzve të tij të rëndësishëm. Ai e kupton se fshehja ose maskimi i asaj që ndjen do të çojë në ënjtje të ndjenjave tashmë ekzistuese. Kështu ai zgjedh të përballet me to, të kërkojë ndihmë, të bëjë gjëra për veten e tij.

Megjithatë, ekziston një stil tjetër përballimi, i cili për fat të keq është adoptuar nga përafërsisht me shume njerëz. Stili i shmangies / zmbrapsjes ose i përballimit pasiv. Në këtë rast, personi në çdo mënyrë i shmang ndjenjat e tij. Sapo të kuptojë se ndjen një shqetësim, menjëherë do të bëjë diçka tjetër për ta harruar.

Shumë herë ai mund të mendojë “Unë nuk duhet të ndihem kështu” dhe çfarë bën ai? Ai minimizon atë që ndjen dhe e hedh në atë shportë aty ku hedh të gjitha ndjenjat e tjera me të cilat ka frikë të përballet ose “nuk duhet” të ndiejë. Por sa mund të mbajë kjo shportë? Nëse vazhdoni të hidhni dhe të mos hiqni kurrë, në një moment do të mbushet aq shumë sa asgjë nuk do të përshtatet më. As gjëja më e vogël.

Në shmangie, personi mund të ketë turp për atë që ndjen dhe kjo i bën ata të mos duan të flasin sepse mendojnë se çfarë do të mendojnë të tjerët. Madje, ai mund të arrijë në një pikë që të jetë praktikuar aq mirë në shtypjen e tyre, saqë as nuk e kupton më se është i stresuar, i mërzitur, se ajo që ndodhi e mërziti etj.

Pra, vjen një ditë kur gjithçka që është shtypur me mjeshtëri deri më tani, shfaqet në një mënyrë që njeriu nuk e kishte imagjinuar kurrë. Me një simptomë fizike, me një sëmundje, me trupin që është vazhdimisht duke bërtitur.

Pra, tani mund të kuptojmë se pikëpamja se sëmundja është një çështje thjesht fizike ose thjesht psikologjike NUK korrespondon me realitetin.

“Në 10 deri në 30% të pacientëve nuk mund të gjendet asnjë bazë organike për të mbështetur etiologjinë e problemit të paraqitur”

Si mund të përcaktojmë nëse adoptojmë një interpretim psikologjik apo biologjik të situatës?

Për të qenë në gjendje të kuptojmë nëse po përqendrohemi më shumë tek emocioni ose simptoma që po përjetojmë, mund t’i bëjmë vetes tre pyetjet e mëposhtme:

• Ku e përqendrojmë vëmendjen tonë? (ndjenjë/problem)
• Si e interpretojmë gjithçka që ndjejmë?
• Çfarë shpjegimi japim për shqetësimin tonë?

Ajo që ne shohim është se shumica e njerëzve janë diku midis shprehjes fizike dhe emocionale të shqetësimit.

Shembulli më i zakonshëm është se ne mund të ndjejmë siklet, por NUK jemi në gjendje të gjejmë fjalët e duhura për ta shprehur atë. Si rezultat, ne shtypim, zmbrapsim dhe/ose mohojmë përvojat tona psikologjike dhe kjo ka si pasojë fshehjen e tyre nga njerëzit tanë të rëndësishëm.

“KUJDES!! Nuk do të thotë se simptomat nuk janë reale, POR duket se psikologjia dhe proceset dhe problemet psikologjike kanë fuqinë të ndërveprojnë me ato fizike, duke rezultuar në përkeqësim ose të gjendjes psikologjike ose fizike”.

Si reagon personi kur dëgjon se simptomat tuaja janë për arsye psikologjike?

E vërteta është se pak njerëz reagojnë pozitivisht kur dëgjojnë se dhimbja e tyre nuk është për shkak të një shkaku organik, por se gjendja e tyre psikologjike është përgjegjëse për shfaqjen e saj. Zakonisht reagimet e vërejtura janë tronditje, hutim, bezdi, refuzim, dëshpërim, zemërim.

Gjithashtu, ka shumë gjasa që ata të mendojnë se mjeku tek i cili shkuan nuk ishte mjaftueshëm i zoti për të gjetur atë që personi ka në të vërtetë dhe ata u drejtohen të gjitha specialiteteve dhe vazhdojnë të ndryshojnë mjek derisa të gjejnë atë “të duhurin” që do të gjejë atë që mendojnë. a kanë.

Si mund të adoptoj një stil të përballimit aktiv dhe të zvogëloj mundwsit pwr t’i mwshiruar?

Njohja e emocioneve. Gjëja e parë që duhet të bëni është të dalloni dhe të kuptoni se po përjetoni disa ndjenja të vështira. I emërtoni ato. Shumë herë është e vështirë. Për shembull, mund të keni një transferim të shumëpritur. Vetëm për shkak se dëshironi të lëvizni dhe jeni të lumtur për këtë, nuk do të thotë që nuk jeni të stresuar.

Nëse nuk e njihni këtë stres që është krejtësisht normale të ndodhë dhe e injoroni atë së bashku me të tjerët që mund t’i keni injoruar në të kaluarën, ka shumë të ngjarë të bëhet fizike. Prandaj duhet të jemi veçanërisht të kujdesshëm sepse ka ndjenja më tinëzare, më të vështira për t’u njohur.

Shprehja e ndjenjave. Hapi tjetër është të nxirrni jashtw çdo gjë që ndjeni dhe të mos e mbani brenda. Çdo gjë që është e shtypur do të dalë në një moment dhe ne nuk mund të jemi të sigurt se si do të dalë. Mund të dalw nw formwn e një puçërre në një sëmundje serioze ose kërcënuese për jetën. Mund t’ia shprehni një personi që keni besim dhe e dini mirë që nuk do t’ju gjykojë. Por mund ta shprehni me shkrim përmes një ditari.

Vizitoni një specialist. Nëse e keni të vështirë t’i njihni. Ju nuk e dini rrugën. Jeni të hutuar. Ju nuk keni dikë me të cilin ndiheni rehat duke folur për atë që po ndjeni, atëherë do të ishte mirë të vizitoni një specialist i cili, përmes teknikave të ndryshme, do t’ju ndihmojë të gjeni mënyrën tuaj për të njohur gjithçka që ju shqetëson dhe ta përballoni atë. Atje nuk ka nevojë kini turp dhe të mendoni se çfarë mund të mendojë ai për ty, sepse roli i specialistit nuk është të të gjykojë dhe të të tregojë nëse ndihesh mirë apo jo, por të të ndihmojë të përballesh me të.

Bëj gjëra për vete. Gjeni gjëra që ju bëjnë të çlironi tensionin që keni brenda dhe vendosni ato në jetën tuaj të përditshme. Gjimnastikë. Dietë. Shoqëri e mirë. Udhëtim. Çdo gjë që ju bën të relaksoheni dhe të kanalizoni ndjenjat tuaja dhe të mos i mbani ato brenda.

Sepse mos harroni: kur goja nuk flet, trupi flet.

Shpresoj se e keni gjetur të dobishëm artikullin tim.

Faleminderit shumë që jeni këtu dhe lexuat këtë rresht të fundit.

Burimi: psychologynow.gr
Përgatiti: Fon Ilia, Psikolog Klinik – Holistic Coach
CEO – Institute of Body Language Albania